Houdt uw hond van u?

Via Lucy kwam ik op dit leuk artikel op:

http://www.nina.be/nina/nl/10066/Pets/article/detail/1353070/2011/11/24/5-signalen-die-tonen-dat-je-hond-van-je-houdt.dhtml#.TtEj-drQy7w.facebook

Volgens het artikel zijn dit dé vijf signalen dat je hond van je houdt.... dus even nagevraagd bij mijn roedel... 

1. Kwispelen
Zijn wiebelende staart laat weten dat hij blij is om bij jou te zijn! Meestal beweegt ook de rest van zijn lichaam mee, omdat hij met zijn vreugde geen blijf weet.> dat klopt idd. Het tekort aan aandacht is voor Guido schier onverdraaglijk. En natuurlijk willen Sid en Gaia dolgraag hun 'creatief met oud papier'-creaties met mij delen. Nancy vindt dat haar boodschap aan de buurthondjes echt véél duidelijker overkomt zónder die ellendige deur ertussen. En Luka wil gewoon eten. Zie ook punt 4.

2. Volgen
Je hond is zeker gek op jou als hij je de hele tijd volgt om te kijken wat je aan het doen bent. Natuurlijk is hij zeker in de buurt als je in de keuken aan de slag bent, maar een liefhebbende hond houdt je ook graag gezelschap tijdens het strijken. > nou....ik denk eerder da ze een andere agenda hebben: er mocht eens iets eetbaars tevoorschijn komen... of dat nu een verdwaald hondekoekje is dat uit de vuile was valt, een vlek van iets eetbaars op een broek, dat lang zoek gewaande kauwkluifje dat met de vloer vegen van onder de bank tevoorschijn kwam, er is altijd een kans. Ook een gouden tip van Luka: één iemand zorgt voor afleiding door met grote puppy-ogen te komen slijmen zodat het lekkers op het aanrecht even onbewaakt is. En natuurlijk weet elke hond dat alleen halstarrig volgen de route naar de plekjes oplevert waar alle lekkers te vinden is!

3. Kusjes geven
Sommige puppy's tonen hun affectie door natte kusjes of likjes te geven met hun tong, terwijl anderen liever geknuffeld worden.> eerder is dit: op zoek naar lekkers (vooral bij slordige eters en mannen met baarden). Net gegeten? Je adem is voor je hond on-weer-staan-baar (vraag maar aan Nancy).

4. Begroeten
Na een lange dag is het geweldig om bij je thuiskomst begroet te worden door een enthousiaste hond. Wees er maar zeker van hij jou ook gemist heeft!> jou, je knuffels en kusjes - en hehe, ein-de-lijk iemand, in het bezit van een opponeerbare duim, die de koekdoos open krijgt!

5. Spelen
Zelfs al amuseert hij zich ook op zijn eentje met zijn speelgoed, lijkt hij het toch altijd leuker te vinden als jij meespeelt. Gooi die bal dus maar snel weg! (lbs) bal? wat moeten we daar nou mee! geef ons maar de oud papier bak... ballen zijn om stuk te bijten, aldus Luka. Creatief met papier, dat is het devies. Overigens amuzeren ze zich uitstekend met zijn vijven. En de afdelingen kussenverkoop van de Ikea en de Xenos varen er ook wel bij.

Conclusie: voor een deel klopt het wel, dit lijstje. Echter de beweegredenen voor al dat ongebreideld enthousiasme zijn wat profaner (lees: een ietwat meer voedsel-georiënteerd) dan de opsteller van het oorspronkelijke lijstje denkt :D!

echte mannen?

Nationale Vrouwendag vandaag in België. De hele dag draait Studio Brussel - voor de gelegenheid omgebouwd tot Studio Brusselle - vol trots kutmuziek van toffe wijven, en deelt een gouden cup uit aan topwijven uit de samenleving. Met straks de Top Wijftig als afsluiter van de dag. Er komen heel wat muzikale juweeltjes voorbij en niet zelden gaan ze over dat andere raadselachtig wezen op twee benen: de man.
Er zijn heel wat verhitte discussies gevoerd over wat nou een echte man is. In de kroeg, op TV (grappig genoeg door mannen die juist proberen te praten over vrouwen in een programma als Zij is van Mij), in de sportkantine, wachtend op de kinderen om half 4 buiten school onder een paraplu. En er zullen net zoveel echte mannen-beelden zijn als er vrouwen zijn. 

Soms is het handiger te kijken naar wat een echte man in elk geval niet is. Onlangs werd ik door een kennis via sociale media geattendeerd op een klassiek voorbeeld van iemand die zichzelf kennelijk een echte man vindt, maar naar mijn mening en die van zo'n beetje mijn hele vriendenkring - en niet alleen de vrouwtjes! - werd gezien als een echte PLOERT. Ja, met hoofdletters. 

Deze echte man zag er op zijn foto's nogal stoer uit. Zo iemand die elke dag in de sportschool driftig gewichten zit te drukken en dus zomer en winter in een hempie loopt, opdat de vrouwtjes en andere minder bespierde mannelijke soortgenoten zijn spieren kunnen bewonderen (of zich achter de oren krabben, maar daar heeft dit soort mannetjesputter meestal weinig boodschap aan). Hij was ook her en der van tatoeages voorzien. Nu even voor de goede orde: ik ken zat gespierde mannen (de meeste van het werken en niet van de sportschool) die tattoos hebben en wereldventen zijn. Wat deze kerel de titel PLOERT opleverde, was de manier waarop hij zichzelf presenteerde.

Sexistische grapjes? Check. Gewelddadigheid? Check. Een gefotoshopt wezen van een kruising tussen een pitbull en een bodybuilder met een honkbalknuppel was een van de staaltjes die getuigden van 's mans twijfelachtige smaak. De man heeft iets met pitbulls, honden die in de juiste handen ongelofelijke knuffelige beren zijn maar in zijn soort handen helemaal afgedraaid worden. Stuk voor stuk staan de volwassen dieren zo agressief mogelijk op de gevoelige plaat vastgelegd. Kennelijk voldoet meneer ook aan het ploertenprofiel voor wat betreft broodfokken: albums vol pups uit zijn eigen land en uit 'Polnische Zucht', allemaal vastgehouden voor de camera alsof het koopwaar is. Bij vrijwel alle foto's staat aangegeven wie de ouders van de afgebeelde honden zijn, waardoor zijn foto-albums zich meer als een soort bestelcatalogus laten lezen. 
Nergens valt een foto te bekennen met de honden in een gezonde interactie met mensen. Terwijl uit een ander album toch blijkt dat meneer zich heeft voortgeplant en een dochter heeft. Die hij, mag ik hopen, nooit en te nimmer meeneemt naar zijn andere hobby: jagen. 

Trots poseert deze PLOERT met een hond die onder het bloed zit, naast een doodgebeten wild zwijn. Om maar even te bevestigen wat voor een killers zijn honden zijn. 
Vrijwel alle volwassen dieren staan op de foto afgebeeld aan de ketting - mijlenver van een huiselijke omgeving. En dat is in deze gevallen maar beter ook, want de fotos laten niets aan de verbeelding over. Veel honden hebben hun kop en voorpoten vol oude littekens van bijtwonden. Er staan zelfs foto's bij waar deze PLOERT vol trots zijn trainingsruimte voor de honden toont. Een groezelige kelder of garage met loopbanden en allerlei objecten om de hond gek te maken en te laten bijten. Foto's van een ruimte met muurtjes en roodgeverfd beton die er wel heel erg uitziet als een arena voor hondengevechten.


Nu denkt u vast: 'Oh jee, ze is weer op dreef.... we weten het nu wel'. Dan zal ik u de uitsmijter geven: tussen de foto's zit er ook een van een hele hoop dode pitbulls op een strand. Tentoongesteld, zogezegd. Bij nadere bestudering blijkt een aantal van deze honden vreemde rode plekken in de hals en de kop te hebben. Een onderschrift staat er niet bij, maar een aantal volgkipjes vliegt geschrokken op van al dit geweld. Waarop de PLOERT zijn schouders ophaalt, 'ach, vroeger of later gaan we er allemaal aan'. En nee hoor, hij houdt ook niet van hondengevechten, stelt hij een van de volgkipjes gerust. Túúrlijk! Daar geloven we dus helemaal niets van. 
Daarom valt deze man met stip op de eerste plek van de PLOERT top 5. 
Want over één ding zijn we het als verstandige, sociale, compassievolle mensen allemaal eens: een echte man gaat respectvol met dieren om. Geen geweld, geen gevechten, geen broodfok. De grap is overigens dat dit soort honden in Duitsland, waar deze PLOERT huist, toch echt helemaal verboden zijn. Dat ze hier op zulk een manier worden getoond - en op een publiekelijk zichtbaar facebook profiel - getuigt van flink wat minachting voor de wet en ook voor andere mensen. Want je moet er niet aan denken dat zo'n beestje een keer uitbreekt en dolgedraaid op iemand springt.... en het trieste is dat die hond dan wordt afgemaakt, maar die PLOERT waarschijnlijk gewoon door mag gaan en er met een boete vanaf komt... Tenzij de autoriteiten hun verantwoordelijkheid nemen en deze zaak keihard aanpakken. Met een levenslang verbod om honden te houden.

Desbetreffende persoon is inmiddels kennelijk van facebook verdwenen, maar mocht u met eigen ogen willen zien waarom ik me hier al zoveel woorden druk maak, laat het even weten dan zend ik het pdf bestand met screenshots en commentaar door wat ik ook naar Stadt Offenburg heb gestuurd, met het verzoek deze zaak uit te zoeken.

Toif is Tot

Postduiven. Wonderlijke beestjes zijn het. Je stopt ze eerst in een klein hokje dat vastzit aan een hele rij van nog meer kleine hokjes, dan zet je ze met nog 10.000 andere koerende verenbollekes in een camion, rijdt ermee naar Zuid-Frankrijk en daar laat je ze los. Nu zal elke tweebener als ie losgelaten wordt in Frankrijk na uren in een vrachtwagen denken: 1. waar is de wc? 2. waar is de bar? en 3. waar kan ik hier wat te bikken vinden? Maar neen, niet onze gevederde bollekes. Die rollen uit hun hokje, knipperen een paar keer met hun oogjes en zetten het op een vliegen, als een gek terug naar moeder de vrouw. 
Volgens wetenschappers zijn de critters uitgerust met een soort super-gps in hun snavel, waardoor ze feilloos de weg terug kunnen vinden. Nou ja, feilloos... In hun enthousiasme vliegen ze  overal dwars doorheen, zelfs door onweersbuien, hoogspanningsmasten, vliegtuigmotoren en ander spul waarvan alleen een postduif zich níet afvraagt: 'zou dat geen auw doen?' 

En zo sneuvelen er telkens weer een aantal, maar wonder boven wonder komen de overigen toch weer binnen een bepaalde tijd terug aanvliegen bij het vertrouwde honk.
Ik ben geen postduif. Om de volgende redenen: 1. ik kan niet vliegen (oké toegegeven die lag ietwat voor de hand, al heb ik wel pogingen daartoe ondernomen maar dat was minder in de verwachting zélf te kunnen opstijgen maar meer om mijn lamme kraai voor te doen hoe het moest). 2. ik behoor tot de categorie tweebeners die eerst de wc, dan de bar en dan een vreettent opzoekt als ik in Zuid-Frankrijk uit een vrachtwagen zou rollen na uren rijden. 3. er zit geen gps in mijn neus. Ook niet elders in mijn hoofd, for that matter. Nu is het gekke verschijnsel dat ik het meestal wel red als ik een algemene richting volg. Zo rijd ik zonder gps en zonder kaart van hier naar Spanje, no problemo. Moet alleen geen grapjas de borden bij Bordeaux verwisselen want dan is het met me gedaan. Dan vinden ze me ergens in de tweede helft van de volgende eeuw in de bergen bij Dax, netjes om een dennenboom heengevouwen als een soort post-moderne Ötzi. 

Nee, de algemene richting vind ik wel. Het zijn de zijpaadjes die me op een dwaalspoor brengen. Zo rijd ik netjes tot vlak voor Medina en raak dan de kluts kwijt welke afslag ik nog al weer moet nemen (geen sinecure want voor je het weet rijd je 4 uur lang in krek de verkeerde richting door de pijnboombossen). Een heldere routebeschrijving naar 's lands bekendste grootgrutter in Hoensbroek? Forget it. Ik kom op de een of andere mysterieuze manier via een weg vol keitjes en rammelende putroosters weer terug op dezelfde rotonde waar ik 1 minuutje eerder was afgeslagen. De parkeerplaats links? Niet gevonden. De appie ook niet, dus. Drop mij in een stuk nieuwbouwwijk van deze grandieuze provinciestad aan de Siter die mijn woonplaats is, en ik bel u over een uurtje of drie vanuit de een of andere Duitse Konditorei. Nog nét niet in tranen. Ooit presteerde ik het tijdens een schoolreis in Berlijn om in precies de verkeerde U-Bahn te stappen, gevolg: ik zat ergens helemaal de weg kwijt te wezen en de tante die heel enthousiast op me zat te wachten was drie uur later, toen ik wonder boven wonder het hotel waar we zaten had teruggevonden, maar weer naar huis gegaan. 


Wat hebben we hiervan geleerd, spelende vrouw? Tja da's een goeie. Altijd op pad met zo'n stom stom voelt ook zo onbeholpen, technofreakish. Gewoon stoer doorlopen en je een weg terug naar huis bluffen bleek prima te werken toen ik in Londen woonde, dus dat ik momenteel de aanpak. En met een beetje geluk kom je dan een dorpje verder langs een appie die gewoon vriendelijk lekker duidelijk langs de openbare weg ligt, parkeerplaats voor de deur. Komt het met die barbecue vanavond toch nog goed. Met mijn richtinggevoel, dat is een ander verhaal...die postduif doet het écht niet.

nog een blog? ja, nog een blog!

Ditmaal niet in de huid van mijn trouwe viervoeter, maar helemaal als mezelf. Waarom? Er zijn al zoveel blogs, dat is waar. Sommigen volg ik ook en die zijn allemaal heel inspirerend. Wie schrijft, die blijft - en ik heb al een traditie van schrijven, niet in het minst doordat ik er letterlijk mee ben opgegroeid. Al mijn hele leven schrijf ik sores van me af in mijn dagboek, zodat ik er later vanaf mijn virtuele keukentrappie op kan terugkijken. Nu is het niet de bedoeling dat ik mijn allerdiepste zieleroerselen uitgebreid op het wereldwijde web ga pleuren. Maar er zit zoveel in mijn hoofd wat er dringend uit wil, dat ik dit een mooie manier vind om het er uit te laten. Hop, de vrije wereld in... te oordelen naar de reacties op mijn eerdere schrijfsels, zoals de updates die ik per e-mail (hoe verrukkuluk old skool in het huidige twittertijdperk :P) naar famillie en vrienden stuurde, wordt mijn schrijfwerk toch wel gewaardeerd. Wie weet giet ik het ooit nog wel in een boek. Want een eigen geschreven boek, dat ontbreekt tot op heden nog in de bibliotheek van deze geboren boekenwurm.

Ja, geboren. Als het technisch enigzins mogelijk was geweest, had ik namelijk waarschijnlijk al in de baarmoeder met een boek in mijn nog ontwikkelende knuisten gezeten. Zodra mijn ontwikkeling er fysiek klaar voor was, begon ik met praten (met ca. 9 maanden) en te schrijven en lezen. Dit laatste met behulp van mijn moeder, die de geniale inval had mijn bordje bambix elke morgen met een lepel stroop danwel de honingpeer te voorzien van een sierlijke letter of klein woord. Gevolg: toen ik uiteindelijk als 5-jarige nerd op de kleuterschool kwam, kon ik al mijn eigen naam lezen en schrijven en eenvoudige boekjes lezen. Schrijfles in de eerste klas was een waar feest, boom roos vis en de hele mikmak werd vervolgens thuis vol ijver onderwezen aan mijn verzameling poppen en beren. Die allemaal ook spelvauten maakten en al dan niet een stickertje kregen of met rood potlood 'foei' en 'slordig!' in de kantlijn. Tja sommige dingen zaten er kennelijk al vroeg in...

Maar goed, nu dus een blog. Waarin ik al die gedachten, overwegingen, theorieën en zotte invallen kwijt kan, die in die grote eftelingcarroussel die mijn denkend brein is, rondjes draaien en er af en toe echt vanaf willen schieten. Pjoeoeoeink de bocht uit, de wijde wereld in. Waar in de diepste krochten nog schatten verborgen liggen, en waar meer olifantenpaadjes en vreemde kronkelweggetjes  zijn dan rechte verbindingen.
Ter vermaak en om af en toe eens over na te denken. En om weer nieuwe gedachten plaats te geven. Zet u schrap!