Alles moet weg!
Een raar fenomeen rond deze tijd: de borden met 'alles moet weg' in de etalages. Krijg altijd de neiging binnen te stappen en te vragen wat ze moeten hebben voor dat jasje, die spiegel, dat ene handige winkelrek en de juffrouw achter de toonbank, hoeveel doet die? Verbaasde blikken op zijn gunstigd, de telefoon bij de hand klaar om 3 tikken uit te delen op zijn ongunstigst. Met het verzoek zo'n kek wit jasje met van die lange mouwen mee te nemen, want d'r staat nu toch weer een zot in de zaak?!
Maar zeg nou zelf, hoe raar is dat eigenlijk?
Ik begin een winkel. Helemaal vol met kleren hangt ie. Of met huishoudelijke apparatuur. Maar ik doe niet alles weg hè. Nee nee, een deel wil ik houden. Echt niet, toch? Als je een zaak hebt en je verkoopt dingen, dan heb je daarvoor in de meeste gevallen toch ook betaald. Inkoopsprijs. Die wil je natuurlijk wel weer terugverdienen die poen. Zelfs al is de helft van je winkelinventaris van de vrachtwagen gevallen, dan wil je er maximaal winst op maken. Dus moet zowieso altijd alles weg. Want alles wat je niet verkocht krijgt is verlies. En dan zit je met winkeldochters. En die raak je aan de straatstenen niet kwijt.
Dus zeg nou zelf waarde winkeliers, een bord met 'alles moet weg' in je etalage hangen is eigenlijk een tikke vreemd. Niemand zal ooit je winkel binnenstappen en vragen welke dingen er níet te koop zijn. Tenzij je natuurlijk zo'n taalgek hebt rondlopen, die zo'n bordje lekker letterlijk opvat. Die kun je dan natuurlijk wel weer die winkeldochters aansmeren, dat dan weer wel.
Een fijne solden allemaal :) !
Een mooi trucje van de gemeenteraad van New Taipei City:
http://www.nu.nl/opmerkelijk/2689546/taiwanese-hondenpoeploterij-groot-succes.html
Een loterij waarbij elke ingeleverde volle zak hondenpoep kans gaf op een aardige prijs, goudstaafjes oplopend tot wel 200 euro's.
Ik zie het al helemaal voor me. Al die hippe Taiwanezen achter hun roze geverfde poedel aanhuppelend, oog gefixeerd op diens uitlaat, en hop het zakje klaar wanneer FiFi gaat zitten, zich aldoor vergewissend dat er geen concurrentie op de loer ligt. Want voor je het weet staat de buurman klaar, die zelf geen hond heeft maar ook wel zin heeft in zo'n financieel extraatje.
Hop,in de auto met FiFi, en rap naar het gemeentehuis in de hoop de warme zak kak te mogen inruilen voor een goudstaafje. Het houdt de menschen van de straat. En de straten schoon, dat ook nog eens.
Ik stel me zo voor hoe ze hier in mijn woonplaats zoiets zouden kunnen organiseren. Aan de randvoorwaarde kak op straat wordt ruim voldaan, dus er moet beslist animo voor te kweken zijn. Wat de beloning betreft voorzie ik een paar struikelblokjes. Om maar met iets kleins te beginnen: goudstaafjes komen niet ter sprake. De gemeente van het glorieus provinciegat waarin ik resideer is namelijk nogal min of meer failliet. Te wijten aan merkwaardig beleid, zoals het bouwen van een veel te duur voetbalstadion voor een veel te slecht presterende club. De bodem van de gemeentelijke kas is al lang in zicht, en daarom heeft men alvast monter aangekondigd dat er hoera, nog een puntje was gevonden waarop men wat extra geld kon binnenharken. De stad is bijna gered! De hondenbelasting gaat nog meer omhoog!
Wacht even. In New Taipei City krijg je geld toe van de gemeente als je de kak van je trouwe viervoeter naar het gemeentehuis brengt. Hier moet je al in beginsel bijna 100 euries neertellen voor het bezitten van een hond, vervolgens dien je bij elke wandeling met die hond je er zeer goed van te vergewissen dat je ruim voldoende zakjes bij je hebt, want o wee als je desgevraagd geen zakje aan de dienstdoende ambtenaar belast met het toezicht op de naleving van des gemeentes strenge opruimplicht kunt tonen, dan volgt er een fikse boete.
Nou nou nou, hoor ik u zeggen, terecht toch? U hoort toch ook alles netjes op te ruimen?
Wel, laat ik u het volgende vertellen. Er zijn simpelweg 2 categorieën hondenbezitters als het om de uitscheiding van het beestje gaat: degene die zich verantwoordelijk voelen en degenen die er niet om malen.
Die laatste categorie is hardnekkig volk dat roept dat de gemeente van al die centen die ze voor hondenbelasting binnenharken, ook maar een opruimploegje aan het werk moeten zetten, desnoods een paar BSW'ers. Even terzijde gelaten dat deze mensen het niet snappen, want de hondenbelasting dient niet om dit soort dingen te financieren maar als extra graaipotje om de gemeentelijke kas te vullen. Probleem is echter ook dat juist de mensen die er niet om malen meestal ook al geen hondenbelasting betalen. En degenen die dat wél doen – en die er wel verantwoordelijk mee om proberen te gaan – worden in hun streven gefnuikt door een even simpel op te lossen als onbenullig logistiek probleem: voor je het weet loop je zo'n 10 minuten met een zak warme kak op zoek naar een vuilbak. Want juist op de plekken waar veel mensen hun hond laten lopen, staat net géén bakken. En daar word je rebels van. Vaak heb ik overwogen de weekvoorraad eens in zakjes te mikken en bij het gemeentehuis af te geven. Ik hoef geen goudstaafje (al zou ik dat zeker niet afslaan), ik ben al zeer tevreden met een paar extra vuilbakken.
In de huidige situatie ben ik in beginsel best bereid de zorgvuldig door het maag-darmkanaal geperste resten van hun avondeten in een zakje te doen en ergens in een bak te deponeren, bij gebrek aan bak ben ik toch steeds vaker geneigd de boel te laten liggen of op een vervelende, goed zichtbare plek neer te leggen. Uiteraard niet zonder mij er van te vergewissen dat er geen ijverige gemeente-ambtenaar in de buurt is. Misschien moet ik maar weer eens van die olijke roze kleefpapiertjes beschrijven met 'kak zoekt vuilbak' ofzo.
Overigens, volgens de Vereniging ter bevordering van het gebruik van het bedreigde NL woord https://www.facebook.com/VBGBNWU is vergewissen een met uitsterven bedreigd Nederlands woord, had u het al in de gaten?
Zeker en gewis!
