Hoe ver wil je gaan?

Het is een vraag die ik de laatste tijd vaak krijg gesteld. Door vrienden, bekenden, mensen op facebook, de dierenarts.
Hoe ver wil je gaan? Waar houdt het voor jou op?

Gaia, mijn prachtige lieve oude Scooby-dame, zal nu zo rond de 14, 15 jaar zijn. Toen ik haar adopteerde, was ze al zo goed als blind en werd ze geschat tussen de 8 en de 12 jaar. Voor veel mensen gaat dat al te ver, een oudere en dan ook nog blinde hond adopteren. Gedoe, hoor je ze zeggen. Dan moet je toch de hele tijd opletten. Nou dat viel eigenlijk best mee. We grappen hier wel eens dat Gaia sonar-oren heeft (ze hebben in elk geval de vorm al mee) want zelfs in een onbekend bos trappelt ze vrolijk achter de andere honden aan, en ze is in al die jaren nog nooit tegen een boom gebotst. Wel probeerde ze in het begin onder tafelpoten door te duiken (ze zag alleen de bovenste helft) en soms struikelt ze over een kei of een gat in de grond, maar ook daarin hebben we wegen gevonden. Op de bekende terreinen ga ik bij de struikelputjes en keien staan zodat ze veilig om mij heen kan lopen. Als ze richting talud loopt fluiten we haar terug. In huis laten we alles gewoon lekker staan zoals het staat, want voor een blinde hond is het niet te doen als vrouwtje elke drie maanden het hele interieur gaat omgooien. En zo kan ze probleemloos navigeren.
Gaia is zindelijk, maar heeft af en toe een klein ongelukje. Altijd voor de achterdeur of midden voor het hekje, de 'uh-oh ik had hoge nood' plasjes. Daar heeft een slimmerik iets voor uitgevonden: emmer met wringmop. Heet water, beetje schoonmaakspul erin, en weg is het plasje. Voor sommigen zou dat al een brug te ver zijn.
Sinds een paar weken is er een complicatie bijgekomen. De spondylose in haar nek- en schouderwervels werd erger, evenals de arthrose, waardoor ze minder controle over haar pootjes kreeg. Lopen ging steeds moeizamer en zelfs het kleine stuk naar het veldje aan de overkant van de grote weg werd teveel. Dus werden het aparte wandelingetjes, een klein blokje om met alleen Gaia, want ze wilde wel persé mee naar buiten. Toen werden haar pootjes nóg zwakker, ze begon om te kiepen en haar rechterkant leek wel van pudding. Even leek het ook alsof ze het op wilde geven. Onderling spraken we over 'de knoop doorhakken'. De dierenarts kwam aan huis, ik wilde weten wat er nog mogelijk was. Ondertussen kwam Gaia elke keer als ik met de rest wilde gaan lopen half vallend van haar matje af, ik wil mee, ik wil mee!!!De dentastix worden uit mijn hand gegrisd door een half tandeloos bekkie, evenals de aangeboden hondenkoekjes. Met smaak verdwijnen flinke porties carnibest, kip met worteltjes en pasta, geweekte brokken en stukjes kaas in een grijze snoet. Wat nou wilde jij er een eind aan maken? Inmiddels via Marktplaats een oude jaren 60 kinderwagen gevonden waar een 20kg wegend oud herdertje in past, zodat ze toch met de rest van het roedel mee kan, en er af en toe uit kan worden getild om een beetje rond te scharrelen op het veldje. Ze geniet er zichtbaar van en die wagen, heee dat is wel lekker luxe zo. Oud grijs snoetje rust op neergevouwen kap, neusje in de wind snuift alle luchtjes op en de sonar-oren draaien alle kanten op om vooral niets te missen. Als ze even op het veldje heeft rondgestruikeld, gaat ze zelf naast de kinderwagen zitten en kijkt me aan. Zonder morren laat ze zich optillen en terug in de wagen zetten. Met een voldane zucht ploft ze neer, kop op de neergevouwen kap. Zo. Klaar.


"Hoe ver wil je gaan?". De dierenarts kijkt ernstig bij haar vraag. Gaia heeft zojuist laten horen dat ze nog steeds waakt door flink te keffen als de deurbel gaat. Ik geef aan wat we hebben besproken: zolang Gaia er nog zin in heeft, gaan we er voor. Het worden twee shots: een anabolicum om de spieren te stimuleren, en een corticosonenspuit om de ontsteking in haar gewrichten tegen te gaan. Na een paar dagen mocht ik beginnen met norocarp als pijnstiller. Bij de dierenwinkel haalde ik een speciaal tuigje met neopreen dat exta steun geeft aan de borststreek, zodat ik haar letterlijk overeind kan houden.

Diezelfde avond rent Gaia zo hard naar buiten dat ik het tuigje moet loslaten. Tot mijn grote opluchting gaat ze zelfs zitten om een grote boodschap te doen. Ze eet de daaropvolgende dagen weer gewoon staand, naast Sid, vanuit de bak in de standaard. Ze stuift met de rest naar buiten het 's morgens als de achterdeur opengaat. Ze loopt van hot naar her en ik hoef haar nauwelijks te ondersteunen.Ook als de corticosonen zijn uitgewerkt, loopt ze nog steeds en is ze nog steeds actief voor haar leeftijd.


Dus gaat ze nog wel even mee. Ook op vakantie. Mét de kinderwagen. Sommigen zullen zich nu ook achter de oren krabben, met zo'n oude hond op vakantie, en die kar meeslepen, en die andere honden erbij... Hoe ver wil je gaan? Gaia thuislaten is geen optie. Zonder het roedel en ons om haar heen, kwijnt ze weg. Haar hartje is sterk, zegt de dierenarts.
Ze is een asbakkenrasje. Een scheut herder, een scheut mastin, en wie weet wat nog meer want waar komen die grappige tijgerstrepen op haar achterpootjes vandaan?  Ze heeft er nog zin in. Ze ligt bij mijn voeten maar als ik opsta komt ze me achterna. Licht instabiel, maar toch. Wat een doorzetter.

Het is vanwege dit soort doorzettingsvermogen van hun kant dat ik voor 200% ga voor mijn honden. Maar sommige mensen gaan helemaal niet ver. Sommige mensen stoppen al als er één ding tegen zit. Als de hond niet snel genoeg zindelijk wordt. Als de puberkinderen in het gezin het vertikken hun deel van de zorg op zich te nemen. Of nog erger, als de partner er eigenlijk helemaal geen zin in heeft. In en in triest vind ik dat, en zwak. En extra pijnlijk als het een hond is zoals Gaia. Een hond met een handicap, of een hond die erg angstig is. Dan een partner tolereren die niet van plan is ook maar enige moeite te doen om zo'n beestje tegenmoet te komen en over de angst heen te helpen, dat zou voor mij schier onbespreekbaar zijn.
Ik ben de goden dankbaar dat ik een partner heb die met mij meedenkt en mij mét mijn honden accepteert. Die het niet erg vindt af en toe iets op te ruimen, die ze troost als ze moeten spugen, die helpt Gaia overeind te houden als het effe minder gaat. Als hij dat niet zou doen, was hij allang niet meer mijn partner. Ik ben een dierenmens, hij heeft mij leren kennen met 4 honden en 2 katten, en hij heeft samen met mij nog twee jonge Grote Vriendelijke Reuzen van Scooby erbij geadopteerd. We zagen dat als een bestendiging van onze relatie, alsof we twee kinderen adopteerden.

Geen haar op mijn hoofd dat ook maar een seconde serieus overweegt ook maar één van onze honden weg te doen. De enige plausibele reden zou zijn dat de hond in kwestie ongelukkig is met de andere hónden. Never, never nooit niet met de aanwezige mensen. In dat geval zou ik een advertentie plaatsen 'goed thuis gezocht voor 46-jarig man. Erg sociaal, kan goed met andere mensen en kinderen, liever geen honden'.

Luka knikt instemmend. Zij kan het weten. Midas heeft haar vast verteld over die keer dat vrouwtje een vriendje de deur wees omdat ie moeilijk deed dat de hond mee ging naar het terras. Hij koos eieren voor zijn geld en de hond ging mee, maar de relatie was geen lang leven beschoren. En maar goed ook. Mijn honden horen bij mij, ze zijn deel van mij. Ik heb voor hun gekozen en daarmee ook voor alle beperkingen die daarmee gepaard gaan. In tegenstelling tot de mannen in mijn leven, hebben mijn honden altijd onvoorwaardelijke liefde getoond. En die zijn nooit afgetaaid. (nou ja, bijna nooit, he Guido en Gaia en jullie avontuur op de varkensboerderij achter scooby ... say no more, say. no. more..). Ze zijn echt zoals het spreekwoord al zegt: zo trouw als een hond.

Om Victoria Stilwell te parafraseren: it's me AND the dogs. Take it or leave it ;)