In de ruimte waar ik me bevind zitten mensen op een bankje. Van waar ik me bevind, zie ik alleen maar hun knieën en benen. Een klein hondje, modelletje pincher, komt aanlopen en tilt zijn poot op om doodleuk tegen een van de benen op te piesen. Ik gier het uit. Er komt geluid door. Een stem. De nieuwslezeres van Studio Brussel. Update. Het is Elf Uur. Shit! Ik had met een van de katten naar de dierenarts willen gaan.
Bij vlagen komt mijn wakkere ik ertussen. Ik wil mijn ogen opendoen, moet wakker worden, kom op, nu! Maar het lukt niet echt. Mijn ogen vallen weer dicht, het wordt weer donker. Een krakend geluid, alsof de voordeur op een kier staat en in de wind beweegt. Dat kan toch niet? Paniek. Mijn ogen willen niet open. Er is toch niemand binnen? Een indringer? Een gevoel van ontkoppeld zijn van de werkelijkheid overvalt me. Zou dit zijn wat er gebeurt als je doodgaat, schiet door me heen. Even helemaal niets, Jasses... ik schud met mijn hoofd. Ergens gaan de juiste connecties hierdoor weer werken, want mijn ogen gaan ditmaal open en hoezee, ik ben weer wakker. Loom kijk ik om me heen.
Het lijkt uren te duren vooraleer ik me de omgeving gewaar word. De zon schijnt buiten en komt binnen door mijn dunne gordijnen. De kast, met daarop Trees, het beeld van de Heilige Theresia dat door mijn vriend met rode was is bewerkt en van jolig lachende schedeltjes is voorzien. Mijn collectie deco ratten en kraaien. Het bankje onder het raam, waar Sid helemaal met zijn hoofd in een schapenvacht gedrukt ligt te snurken. Zoom in. Luka op mijn voeten. Haar lange galgoneus steunt op de salontafel. Nog dichterbij. Nog een galgohoofd, wit geworden door de jaren. Twee vredig dichtgeknepen oogjes, een grote dopneus en een paar lange hazenvoeten op mijn schouder. Iets daarnaast twee kattenheren, die mijn buik en borst bezet houden. Hun koppies zijn in de richting van mijn gezicht gedraaid. Naast me op de grond zijn twee grote hondenknuisten alles wat aangeeft dat zich achter de salontafel een kleine 60 kilo Nancy heeft uitgestrekt.
Ik beweeg. De knuisten van Nancy strekken zich en trekken weer samen. Lange galgotenen worden in mijn schouder gedrukt. Twee amandelvormige ogen gaan open, gevolgd door een grote geeuw die een ongelofelijke meur op me af laat walmen. Oudehondebekkie, licht uremisch omdat ie graag zijn pito soigneert. Ernaast verschijnen twee paar kattenogen en gaan ook twee bekkies simultaan open. Visbekkies. Ik wend mijn hoofd even weg. Allemachtig wat een stank! Inmiddels is de rest van mijn lijf ook helemaal wakker. Honger, ik moet naar de wc, ga ik dit nog halen, moet me ook nog douchen... nee dus. Dat zal voor een andere keer worden met die dierenarts. Gelukkig is het niets dringends.
Eenmaal gedoucht kijk ik in de woonkamer. Mijn plek op de bank is weer ingenomen, van het dekbedje wordt dankbaar gebruik gemaakt. Alle vier liggen ze weer totaal op apegapen. Zouden zij ook wel eens wazig wakker worden? Of zijn ze misschien gewoon permanent wazig? Ik moet er toch mee oppassen, dat bankhangen overdag. Dat kan ik maar beter aan de honden overlaten. Die hebben het tot kunstvorm verheven.
