Ditmaal niet in de huid van mijn trouwe viervoeter, maar helemaal als mezelf. Waarom? Er zijn al zoveel blogs, dat is waar. Sommigen volg ik ook en die zijn allemaal heel inspirerend. Wie schrijft, die blijft - en ik heb al een traditie van schrijven, niet in het minst doordat ik er letterlijk mee ben opgegroeid. Al mijn hele leven schrijf ik sores van me af in mijn dagboek, zodat ik er later vanaf mijn virtuele keukentrappie op kan terugkijken. Nu is het niet de bedoeling dat ik mijn allerdiepste zieleroerselen uitgebreid op het wereldwijde web ga pleuren. Maar er zit zoveel in mijn hoofd wat er dringend uit wil, dat ik dit een mooie manier vind om het er uit te laten. Hop, de vrije wereld in... te oordelen naar de reacties op mijn eerdere schrijfsels, zoals de updates die ik per e-mail (hoe verrukkuluk old skool in het huidige twittertijdperk :P) naar famillie en vrienden stuurde, wordt mijn schrijfwerk toch wel gewaardeerd. Wie weet giet ik het ooit nog wel in een boek. Want een eigen geschreven boek, dat ontbreekt tot op heden nog in de bibliotheek van deze geboren boekenwurm.
Ja, geboren. Als het technisch enigzins mogelijk was geweest, had ik namelijk waarschijnlijk al in de baarmoeder met een boek in mijn nog ontwikkelende knuisten gezeten. Zodra mijn ontwikkeling er fysiek klaar voor was, begon ik met praten (met ca. 9 maanden) en te schrijven en lezen. Dit laatste met behulp van mijn moeder, die de geniale inval had mijn bordje bambix elke morgen met een lepel stroop danwel de honingpeer te voorzien van een sierlijke letter of klein woord. Gevolg: toen ik uiteindelijk als 5-jarige nerd op de kleuterschool kwam, kon ik al mijn eigen naam lezen en schrijven en eenvoudige boekjes lezen. Schrijfles in de eerste klas was een waar feest, boom roos vis en de hele mikmak werd vervolgens thuis vol ijver onderwezen aan mijn verzameling poppen en beren. Die allemaal ook spelvauten maakten en al dan niet een stickertje kregen of met rood potlood 'foei' en 'slordig!' in de kantlijn. Tja sommige dingen zaten er kennelijk al vroeg in...
Maar goed, nu dus een blog. Waarin ik al die gedachten, overwegingen, theorieën en zotte invallen kwijt kan, die in die grote eftelingcarroussel die mijn denkend brein is, rondjes draaien en er af en toe echt vanaf willen schieten. Pjoeoeoeink de bocht uit, de wijde wereld in. Waar in de diepste krochten nog schatten verborgen liggen, en waar meer olifantenpaadjes en vreemde kronkelweggetjes zijn dan rechte verbindingen.
Ter vermaak en om af en toe eens over na te denken. En om weer nieuwe gedachten plaats te geven. Zet u schrap!
No comments:
Post a Comment