Wegwerkzaamheden

Het menselijk brein is net een wegenkaart. Ons gedrag is in wezen niets anders dan het heen en weer vuren van neuronen langs een enorme hoeveelheid paden. Sommige daarvan zijn smalle landweggetjes met overal zijpaadjes die overal en nergens naartoe gaan, dat zijn die paadjes die we niet zo vaak gebruiken. Andere zijn bezaaid met wegversperringen en gaten, waardoor ze lastig begaanbaar zijn en je amper van A naar B komt in je brein. Weer anderen zijn zesbaans snelwegen, platgetreden paden en breed, helder in doel en ontwerp. Dat zijn de wegen die we het vaakst gebruiken. Sommige van die snelwegen zijn goed, omdat we ze dagelijks onderhouden door de dingen die we denken en doen, of dat nu tandenpoetsen is, fietsen of bezigheden voor ons werk. Sommigen zijn echter ook goed geplaveid en onderhouden maar we hoeven eigenlijk helemaal niet meer die kant op. Ze zijn dysfunctioneel, ze brengen ons ergens waar we niet willen zijn, een plek waar we ons slecht voelen. Toch lijkt het alsof we er niet meer vanaf kunnen als we er eenmaal op zijn, er zijn geen afritten, geen omleidingen mogelijk, we vliegen er volle gas over heen terwijl we ergens in ons achterhoofd (op een ander, kleiner weggetje waar we simultaan overheen gaan) dat we deze weg echt niet hadden moeten nemen. Het is het soort gedrag of denken dat ons niet helpt, het maakt ons niet gelukkig, in principe brengt het ons helemaal nergens. Omdat we, als we even gas terugnemen, beseffen dat we weer op een bekende doodlopende weg zitten. Eindigend op een stenen muur. Hoe dan ook is het resultaat dat we ons heel erg slecht voelen over onszelf zodra we bij de eindbestemming zijn aangekomen.

Maar wat doe je eraan? Het mooie is dat we permanent wegwerkzaamheden hebben in dat fantastische brein van ons. Er worden voortdurend nieuwe paden geplaveid, nieuwe afritten aangelegd, nieuwe bestemmingen toegevoegd. Maar hoe voorkomen we dan dat we telkens weer over onze eigenste snelweg naar de hel zoeven? Eigenlijk is de realisatie dát we op de verkeerde snelweg zijn beland al de eerste stap voor het beginnen van nieuwe wegwerkzaamheden. Recentelijk, na een goede sessie met mijn therapeute, realiseerde ik mij dat een van mijn eigen snelwegen een 8-baans exemplaar was dat steevast ertoe leidde dat ik me keislecht voelde over mezelf en mijn capaciteiten. Niemand had geboden op de schilderijtjes die ik voor een veiling had aangeboden? ZOEF! "Ze vinden mijn werk lelijk. Zie je wel, ik ben een waardeloze kunstenaar. Ik stel niets voor. Ik ben niets waard." Maar zijn deze gedachten waar? En zijn ze nuttig?

Nou wat het eerste deel betreft, ik weet wel dat ik geen Michelangelo ben. Maar 't is ook crisis. Dus wel mogelijk dat veel mensen minder uitgeven op een veiling. Of misschien was er toevallig geen deelnemer bij die mijn stijl van schilderen leuk vond. Dat wil nog niet zeggen dat ik een slechte schilder ben, alleen dat niet iedereen ervan houdt. Dus zijn die gedachten nuttig? Nah. Ik voel me alleen slecht erdoor en vergeet dat ik er juist ook een boel wél heb kunnen veilen en verkopen. Dus in plaats van die 8-baans weg op te zoeven en te denken 'zie je wel, ik ben waardeloos', kan ik beter op zoek gaan naar alternatieve routes. Zoals de 'je kan niet altijd mazzel hebben' weg. Of de 'ach ja het is crisis, kan iedereen overkomen' steeg. Let wel, ik ga dus niet de 'ja moar ik ben geniaal de rest ziet dat alleen nog niet' weg want ik weet 200% zeker dat die eindigt in een grote windbuil, en daar wil ik niet in terecht komen!

Terugkijkend heeft het allemaal te maken met mijn verleden, gepest worden als kind en een moeder hebben die het verlies van haar eerste kind nooit goed heeft kunnen verwerken. Ik dácht dat ik na een paar goede gesprekken met mijn oude plaaggeesten en een EMDR sessie met mijn moeder zaliger die ellende wel op de plank waar ze thuishoorde had gezet, maar blijkbaar werkt de infrastructuur van het menselijk brein zo niet. Ik ben dan weliswaar niet meer boos op degenen die me vroeger gepest hebben en ik heb het mijn moeder allemaal al lang vergeven, maar de dingen die zijn gezegd blijven nagalmen in mijn hoofd. "Jij hoort niet bij ons". "We willen jou niet in ons team". "Ons oudste zou me niet zo hebben teleurgesteld". "Je bent een teleurstelling". "Alle moeite jou op te voeden is vergeefs geweest".

Op de een of andere manier klinken in specifieke situaties, en met name als ik toch al een slechte dag heb, deze echo's nog wat harder en komen ze op de voorgrond, en op sommige dagen tetteren ze zelfs over alle positieve gedachten heen. Die dagen zuigen in het kwadraat. Op zulke dagen voel ik me echt totaal nutteloos, incapabel, een grote nul, en nergens bijhorend. Rechtstreeks afstevenend op die bakstenen muur (waarvan ik doorgaans ook al weet dat ie een knallende hoofdpijn gaat opleveren en mijn darmen helemaal in de knoop gaat leggen).

Het is vooral op dat soort dagen dat ik nodig een kruiwagen en een machete erbij moet nemen en me een weg moet hakken door al die negativiteit, al die shit in de goot moet scheppen waar ie hoort en mijn recht terug moet eisen om er te mogen zijn, mijn recht om te mogen falen zonder dat ik daarom een totale loser ben, mijn recht om te genieten, mijn recht om van mezelf te houden en me geliefd te voelen. En ook op andere dagen is er werk aan de winkel. Een complimentje krijgen of zelfs mezelf eens een schouderklopje geven kost nog steeds wat moeite en voelt wat raar, maar er wordt aan gewerkt. Dat 8-baans monster heeft nu al een paar stroken die voor verkeer zijn afgesloten, en er wordt druk aan afritten gewerkt. Sommige van die afritten zijn nog zandpaadjes, anderen zijn al met een eerste laag kiezel geplaveid, en ik ben er druk mee bezig ze allemaal te plaveien, ze met elkaar te verbinden en nog een paar wegversperringen op te werpen hier en daar zodat ik in de nabije toekomst niet meer zomaar volgas en zonder stoppen mijn hoogst eigen highway to hell kan afzoeven. En áls ik er al een deel opga, zullen er een aantal omleidingen beschikbaar zijn die me duidelijk laten zien dat er nog andere routes beschikbaar zijn.

Jep. Ik heb wegwerkzaamheden gepland staan. Het zal wel een zooitje worden, en er zullen ongetwijfeld wel de nodige foutieve berekeningen en constructiefoutjes komen, maar dat geeft niet, ik kom er wel. En als niets meer helpt, ga ik mijn hondjes knuffelen <3

bankhangen...

In de ruimte waar ik me bevind zitten mensen op een bankje. Van waar ik me bevind, zie ik alleen maar hun knieën en benen. Een klein hondje, modelletje pincher, komt aanlopen en tilt zijn poot op om doodleuk tegen een van de benen op te piesen. Ik gier het uit. Er komt geluid door. Een stem. De nieuwslezeres van Studio Brussel. Update. Het is Elf Uur. Shit! Ik had met een van de katten naar de dierenarts willen gaan. 

Bij vlagen komt mijn wakkere ik ertussen. Ik wil mijn ogen opendoen, moet wakker worden, kom op, nu! Maar het lukt niet echt. Mijn ogen vallen weer dicht, het wordt weer donker. Een krakend geluid, alsof de voordeur op een kier staat en in de wind beweegt. Dat kan toch niet? Paniek. Mijn ogen willen niet open. Er is toch niemand binnen? Een indringer? Een gevoel van ontkoppeld zijn van de werkelijkheid overvalt me. Zou dit zijn wat er gebeurt als je doodgaat, schiet door me heen. Even helemaal niets, Jasses... ik schud met mijn hoofd.  Ergens gaan de juiste connecties hierdoor weer werken, want mijn ogen gaan ditmaal open en hoezee, ik ben weer wakker. Loom kijk ik om me heen. 

Het lijkt uren te duren vooraleer ik me de omgeving gewaar word. De zon schijnt buiten en komt binnen door mijn dunne gordijnen. De kast, met daarop Trees, het beeld van de Heilige Theresia dat door mijn vriend met rode was is bewerkt en van jolig lachende schedeltjes is voorzien. Mijn collectie deco ratten en kraaien. Het bankje onder het raam, waar Sid helemaal met zijn hoofd in een schapenvacht gedrukt ligt te snurken. Zoom in. Luka op mijn voeten. Haar lange galgoneus steunt op de salontafel. Nog dichterbij. Nog een galgohoofd, wit geworden door de jaren. Twee vredig dichtgeknepen oogjes, een grote dopneus en een paar lange hazenvoeten op mijn schouder. Iets daarnaast twee kattenheren, die mijn buik en borst bezet houden. Hun koppies zijn in de richting van mijn gezicht gedraaid. Naast me op de grond zijn twee grote hondenknuisten alles wat aangeeft dat zich achter de salontafel een kleine 60 kilo Nancy heeft uitgestrekt. 

Ik beweeg. De knuisten van Nancy strekken zich en trekken weer samen. Lange galgotenen worden in mijn schouder gedrukt. Twee amandelvormige ogen gaan open, gevolgd door een grote geeuw die een ongelofelijke meur op me af laat walmen. Oudehondebekkie, licht uremisch omdat ie graag zijn pito soigneert. Ernaast verschijnen twee paar kattenogen en gaan ook twee bekkies simultaan open. Visbekkies. Ik wend mijn hoofd even weg. Allemachtig wat een stank! Inmiddels is de rest van mijn lijf ook helemaal wakker. Honger, ik moet naar de wc, ga ik dit nog halen, moet me ook nog douchen... nee dus. Dat zal voor een andere keer worden met die dierenarts. Gelukkig is het niets dringends. 

Eenmaal gedoucht kijk ik in de woonkamer. Mijn plek op de bank is weer ingenomen, van het dekbedje wordt dankbaar gebruik gemaakt. Alle vier liggen ze weer totaal op apegapen. Zouden zij ook wel eens wazig wakker worden? Of zijn ze misschien gewoon permanent wazig? Ik moet er toch mee oppassen, dat bankhangen overdag. Dat kan ik maar beter aan de honden overlaten. Die hebben het tot kunstvorm verheven.

het mot nie gekker woarn!

Vanochtend op de radio het bericht dat de HUB (Hogeschool en Universiteit Brussel) verkleedpartijen bij ontgroeningen (bij onze sympathieke zuiderburen 'studentendopen' geheten) wil verbieden nadat een als vrouw verklede student door allochtone jongeren werd aangerand.

Terecht bracht dit een storm van verontwaardiging teweeg. Dit soort verboden ondersteunt de aanname dat een slachtoffer van aanranding of verkrachting het zélf schuld is, en bovendien voert het wel heel erg ver om tegenmoet te komen aan al die homofoben, transgenderfoben en andere lieden met de ruimdenkendheid van een echte religieuze zeloot die het okee vinden te pas en te onpas anderen te belagen omdat ze gedrag laten zien dat niet in hun nauwe straatje past.

In 2010 werd een homopaar uit hun huis in het Utrechtse Leidsche Rijn al weggepest door allochtone (lees in dit geval: islamitische) jongeren (http://www.nu.nl/binnenland/2890983/utrecht-treft-regeling-met-weggepest-homostel.html). De gemeente trof dan wel later nog een regeling, maar op het moment van het getreiter door geteisem dat iedereen wil opdringen volgens de normen en waarden van hun minderheid te leven, liet de gemeente na deze mannen te beschermen in hun EIGEN huis. Saillant detail: één van de mannen was zelf van Marokkaanse komaf. Dat hield zijn belagers echter niet tegen hem te bespugen en stenen door zijn ruiten te gooien, en nog meer van dat fraais. 

Homofobie is van alle tijden, maar de laatste twee decennia zijn het met name islamitische jongeren die zich schuldig maken aan gewelddadig gedrag jegens homosexuelen, en dat geldt in de hele lage landen. Twee journalisten die voor een VRT programma hand in hand door Antwerpen en Brussel liepen (http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20121107_060), werden belaagd door agressieve jongeren vanaf de eerste stap die ze zetten. In het gunstigste geval werden ze belachelijk gemaakt. 

De makers benadrukken dat het hierbij slechts om een deel van de allochtone (meestal islamitische) gemeenschap gaat, maar ook dan gaat het gedrag mijns inziens echt veeeeeel te ver. Uit de kast komen is voor de meeste jonge holebi's al een hele uitdaging op zich, maar voor allochtone jongeren komt daar nog eens de zware consequentie bij te worden afgesloten van iedereen die hen dierbaar is. Om die reden blijven de meesten nog veilig in hun kast. De enorme sociale druk van hun leeftijdsgenoten en het zelf getuige zijn van homofoob gedrag, maakt het alleen maar nog moeilijker voor deze jongeren om gewoon zichzelf te zijn. 

Noem mij een dromer en idealist, maar wat zou het toch mooi zijn als we gewoon alle cliché's, kasten en hokjes voorbij konden gaan, en alleen nog maar mensen konden zien die om elkaar geven, ongeacht of het nou een jongen en meisje is, twee jongens of twee meisjes. Ik vrees dat we daar alleen maar komen als religie wordt verboden. Want religieus fanatisme is volgens mij de grootste vijand van een respectvolle samenleving. Een strikte scheiding van kerk en staat, en religie als iets hoogst persoonlijks. Ik kan alleen maar hopen dat wanneer het tijdperk van de Waterman aanbreekt, dit bewustzijn zich verspreidt... anders zie ik het voor talloze jonge en oudere zielen somber in.

Hoe ver wil je gaan?

Het is een vraag die ik de laatste tijd vaak krijg gesteld. Door vrienden, bekenden, mensen op facebook, de dierenarts.
Hoe ver wil je gaan? Waar houdt het voor jou op?

Gaia, mijn prachtige lieve oude Scooby-dame, zal nu zo rond de 14, 15 jaar zijn. Toen ik haar adopteerde, was ze al zo goed als blind en werd ze geschat tussen de 8 en de 12 jaar. Voor veel mensen gaat dat al te ver, een oudere en dan ook nog blinde hond adopteren. Gedoe, hoor je ze zeggen. Dan moet je toch de hele tijd opletten. Nou dat viel eigenlijk best mee. We grappen hier wel eens dat Gaia sonar-oren heeft (ze hebben in elk geval de vorm al mee) want zelfs in een onbekend bos trappelt ze vrolijk achter de andere honden aan, en ze is in al die jaren nog nooit tegen een boom gebotst. Wel probeerde ze in het begin onder tafelpoten door te duiken (ze zag alleen de bovenste helft) en soms struikelt ze over een kei of een gat in de grond, maar ook daarin hebben we wegen gevonden. Op de bekende terreinen ga ik bij de struikelputjes en keien staan zodat ze veilig om mij heen kan lopen. Als ze richting talud loopt fluiten we haar terug. In huis laten we alles gewoon lekker staan zoals het staat, want voor een blinde hond is het niet te doen als vrouwtje elke drie maanden het hele interieur gaat omgooien. En zo kan ze probleemloos navigeren.
Gaia is zindelijk, maar heeft af en toe een klein ongelukje. Altijd voor de achterdeur of midden voor het hekje, de 'uh-oh ik had hoge nood' plasjes. Daar heeft een slimmerik iets voor uitgevonden: emmer met wringmop. Heet water, beetje schoonmaakspul erin, en weg is het plasje. Voor sommigen zou dat al een brug te ver zijn.
Sinds een paar weken is er een complicatie bijgekomen. De spondylose in haar nek- en schouderwervels werd erger, evenals de arthrose, waardoor ze minder controle over haar pootjes kreeg. Lopen ging steeds moeizamer en zelfs het kleine stuk naar het veldje aan de overkant van de grote weg werd teveel. Dus werden het aparte wandelingetjes, een klein blokje om met alleen Gaia, want ze wilde wel persé mee naar buiten. Toen werden haar pootjes nóg zwakker, ze begon om te kiepen en haar rechterkant leek wel van pudding. Even leek het ook alsof ze het op wilde geven. Onderling spraken we over 'de knoop doorhakken'. De dierenarts kwam aan huis, ik wilde weten wat er nog mogelijk was. Ondertussen kwam Gaia elke keer als ik met de rest wilde gaan lopen half vallend van haar matje af, ik wil mee, ik wil mee!!!De dentastix worden uit mijn hand gegrisd door een half tandeloos bekkie, evenals de aangeboden hondenkoekjes. Met smaak verdwijnen flinke porties carnibest, kip met worteltjes en pasta, geweekte brokken en stukjes kaas in een grijze snoet. Wat nou wilde jij er een eind aan maken? Inmiddels via Marktplaats een oude jaren 60 kinderwagen gevonden waar een 20kg wegend oud herdertje in past, zodat ze toch met de rest van het roedel mee kan, en er af en toe uit kan worden getild om een beetje rond te scharrelen op het veldje. Ze geniet er zichtbaar van en die wagen, heee dat is wel lekker luxe zo. Oud grijs snoetje rust op neergevouwen kap, neusje in de wind snuift alle luchtjes op en de sonar-oren draaien alle kanten op om vooral niets te missen. Als ze even op het veldje heeft rondgestruikeld, gaat ze zelf naast de kinderwagen zitten en kijkt me aan. Zonder morren laat ze zich optillen en terug in de wagen zetten. Met een voldane zucht ploft ze neer, kop op de neergevouwen kap. Zo. Klaar.


"Hoe ver wil je gaan?". De dierenarts kijkt ernstig bij haar vraag. Gaia heeft zojuist laten horen dat ze nog steeds waakt door flink te keffen als de deurbel gaat. Ik geef aan wat we hebben besproken: zolang Gaia er nog zin in heeft, gaan we er voor. Het worden twee shots: een anabolicum om de spieren te stimuleren, en een corticosonenspuit om de ontsteking in haar gewrichten tegen te gaan. Na een paar dagen mocht ik beginnen met norocarp als pijnstiller. Bij de dierenwinkel haalde ik een speciaal tuigje met neopreen dat exta steun geeft aan de borststreek, zodat ik haar letterlijk overeind kan houden.

Diezelfde avond rent Gaia zo hard naar buiten dat ik het tuigje moet loslaten. Tot mijn grote opluchting gaat ze zelfs zitten om een grote boodschap te doen. Ze eet de daaropvolgende dagen weer gewoon staand, naast Sid, vanuit de bak in de standaard. Ze stuift met de rest naar buiten het 's morgens als de achterdeur opengaat. Ze loopt van hot naar her en ik hoef haar nauwelijks te ondersteunen.Ook als de corticosonen zijn uitgewerkt, loopt ze nog steeds en is ze nog steeds actief voor haar leeftijd.


Dus gaat ze nog wel even mee. Ook op vakantie. Mét de kinderwagen. Sommigen zullen zich nu ook achter de oren krabben, met zo'n oude hond op vakantie, en die kar meeslepen, en die andere honden erbij... Hoe ver wil je gaan? Gaia thuislaten is geen optie. Zonder het roedel en ons om haar heen, kwijnt ze weg. Haar hartje is sterk, zegt de dierenarts.
Ze is een asbakkenrasje. Een scheut herder, een scheut mastin, en wie weet wat nog meer want waar komen die grappige tijgerstrepen op haar achterpootjes vandaan?  Ze heeft er nog zin in. Ze ligt bij mijn voeten maar als ik opsta komt ze me achterna. Licht instabiel, maar toch. Wat een doorzetter.

Het is vanwege dit soort doorzettingsvermogen van hun kant dat ik voor 200% ga voor mijn honden. Maar sommige mensen gaan helemaal niet ver. Sommige mensen stoppen al als er één ding tegen zit. Als de hond niet snel genoeg zindelijk wordt. Als de puberkinderen in het gezin het vertikken hun deel van de zorg op zich te nemen. Of nog erger, als de partner er eigenlijk helemaal geen zin in heeft. In en in triest vind ik dat, en zwak. En extra pijnlijk als het een hond is zoals Gaia. Een hond met een handicap, of een hond die erg angstig is. Dan een partner tolereren die niet van plan is ook maar enige moeite te doen om zo'n beestje tegenmoet te komen en over de angst heen te helpen, dat zou voor mij schier onbespreekbaar zijn.
Ik ben de goden dankbaar dat ik een partner heb die met mij meedenkt en mij mét mijn honden accepteert. Die het niet erg vindt af en toe iets op te ruimen, die ze troost als ze moeten spugen, die helpt Gaia overeind te houden als het effe minder gaat. Als hij dat niet zou doen, was hij allang niet meer mijn partner. Ik ben een dierenmens, hij heeft mij leren kennen met 4 honden en 2 katten, en hij heeft samen met mij nog twee jonge Grote Vriendelijke Reuzen van Scooby erbij geadopteerd. We zagen dat als een bestendiging van onze relatie, alsof we twee kinderen adopteerden.

Geen haar op mijn hoofd dat ook maar een seconde serieus overweegt ook maar één van onze honden weg te doen. De enige plausibele reden zou zijn dat de hond in kwestie ongelukkig is met de andere hónden. Never, never nooit niet met de aanwezige mensen. In dat geval zou ik een advertentie plaatsen 'goed thuis gezocht voor 46-jarig man. Erg sociaal, kan goed met andere mensen en kinderen, liever geen honden'.

Luka knikt instemmend. Zij kan het weten. Midas heeft haar vast verteld over die keer dat vrouwtje een vriendje de deur wees omdat ie moeilijk deed dat de hond mee ging naar het terras. Hij koos eieren voor zijn geld en de hond ging mee, maar de relatie was geen lang leven beschoren. En maar goed ook. Mijn honden horen bij mij, ze zijn deel van mij. Ik heb voor hun gekozen en daarmee ook voor alle beperkingen die daarmee gepaard gaan. In tegenstelling tot de mannen in mijn leven, hebben mijn honden altijd onvoorwaardelijke liefde getoond. En die zijn nooit afgetaaid. (nou ja, bijna nooit, he Guido en Gaia en jullie avontuur op de varkensboerderij achter scooby ... say no more, say. no. more..). Ze zijn echt zoals het spreekwoord al zegt: zo trouw als een hond.

Om Victoria Stilwell te parafraseren: it's me AND the dogs. Take it or leave it ;)

alles moet weg!

Alles moet weg!

Een raar fenomeen rond deze tijd: de borden met 'alles moet weg' in de etalages. Krijg altijd de neiging binnen te stappen en te vragen wat ze moeten hebben voor dat jasje, die spiegel, dat ene handige winkelrek en de juffrouw achter de toonbank, hoeveel doet die? Verbaasde blikken op zijn gunstigd, de telefoon bij de hand klaar om 3 tikken uit te delen op zijn ongunstigst. Met het verzoek zo'n kek wit jasje met van die lange mouwen mee te nemen, want d'r staat nu toch weer een zot in de zaak?!
Maar zeg nou zelf, hoe raar is dat eigenlijk?
Ik begin een winkel. Helemaal vol met kleren hangt ie. Of met huishoudelijke apparatuur. Maar ik doe niet alles weg hè. Nee nee, een deel wil ik houden. Echt niet, toch? Als je een zaak hebt en je verkoopt dingen, dan heb je daarvoor in de meeste gevallen toch ook betaald. Inkoopsprijs. Die wil je natuurlijk wel weer terugverdienen die poen. Zelfs al is de helft van je winkelinventaris van de vrachtwagen gevallen, dan wil je er maximaal winst op maken. Dus moet zowieso altijd alles weg. Want alles wat je niet verkocht krijgt is verlies. En dan zit je met winkeldochters. En die raak je aan de straatstenen niet kwijt.
Dus zeg nou zelf waarde winkeliers, een bord met 'alles moet weg' in je etalage hangen is eigenlijk een tikke vreemd. Niemand zal ooit je winkel binnenstappen en vragen welke dingen er níet te koop zijn. Tenzij je natuurlijk zo'n taalgek hebt rondlopen, die zo'n bordje lekker letterlijk opvat. Die kun je dan natuurlijk wel weer die winkeldochters aansmeren, dat dan weer wel.
Een fijne solden allemaal :) !

Foeperdeploep!

Een mooi trucje van de gemeenteraad van New Taipei City:
http://www.nu.nl/opmerkelijk/2689546/taiwanese-hondenpoeploterij-groot-succes.html
Een loterij waarbij elke ingeleverde volle zak hondenpoep kans gaf op een aardige prijs, goudstaafjes oplopend tot wel 200 euro's.

Ik zie het al helemaal voor me. Al die hippe Taiwanezen achter hun roze geverfde poedel aanhuppelend, oog gefixeerd op diens uitlaat, en hop het zakje klaar wanneer FiFi gaat zitten, zich aldoor vergewissend dat er geen concurrentie op de loer ligt. Want voor je het weet staat de buurman klaar, die zelf geen hond heeft maar ook wel zin heeft in zo'n financieel extraatje.
Hop,in de auto met FiFi, en rap naar het gemeentehuis in de hoop de warme zak kak te mogen inruilen voor een goudstaafje. Het houdt de menschen van de straat. En de straten schoon, dat ook nog eens.
Ik stel me zo voor hoe ze hier in mijn woonplaats zoiets zouden kunnen organiseren. Aan de randvoorwaarde kak op straat wordt ruim voldaan, dus er moet beslist animo voor te kweken zijn. Wat de beloning betreft voorzie ik een paar struikelblokjes. Om maar met iets kleins te beginnen: goudstaafjes komen niet ter sprake. De gemeente van het glorieus provinciegat waarin ik resideer is namelijk nogal min of meer failliet. Te wijten aan merkwaardig beleid, zoals het bouwen van een veel te duur voetbalstadion voor een veel te slecht presterende club. De bodem van de gemeentelijke kas is al lang in zicht, en daarom heeft men alvast monter aangekondigd dat er hoera, nog een puntje was gevonden waarop men wat extra geld kon binnenharken. De stad is bijna gered! De hondenbelasting gaat nog meer omhoog!
Wacht even. In New Taipei City krijg je geld toe van de gemeente als je de kak van je trouwe viervoeter naar het gemeentehuis brengt. Hier moet je al in beginsel bijna 100 euries neertellen voor het bezitten van een hond, vervolgens dien je bij elke wandeling met die hond je er zeer goed van te vergewissen dat je ruim voldoende zakjes bij je hebt, want o wee als je desgevraagd geen zakje aan de dienstdoende ambtenaar belast met het toezicht op de naleving van des gemeentes strenge opruimplicht kunt tonen, dan volgt er een fikse boete.
Nou nou nou, hoor ik u zeggen, terecht toch? U hoort toch ook alles netjes op te ruimen?
Wel, laat ik u het volgende vertellen. Er zijn simpelweg 2 categorieën hondenbezitters als het om de uitscheiding van het beestje gaat: degene die zich verantwoordelijk voelen en degenen die er niet om malen.
Die laatste categorie is hardnekkig volk dat roept dat de gemeente van al die centen die ze voor hondenbelasting binnenharken, ook maar een opruimploegje aan het werk moeten zetten, desnoods een paar BSW'ers. Even terzijde gelaten dat deze mensen het niet snappen, want de hondenbelasting dient niet om dit soort dingen te financieren maar als extra graaipotje om de gemeentelijke kas te vullen. Probleem is echter ook dat juist de mensen die er niet om malen meestal ook al geen hondenbelasting betalen. En degenen die dat wél doen – en die er wel verantwoordelijk mee om proberen te gaan – worden in hun streven gefnuikt door een even simpel op te lossen als onbenullig logistiek probleem: voor je het weet loop je zo'n 10 minuten met een zak warme kak op zoek naar een vuilbak. Want juist op de plekken waar veel mensen hun hond laten lopen, staat net géén bakken. En daar word je rebels van. Vaak heb ik overwogen de weekvoorraad eens in zakjes te mikken en bij het gemeentehuis af te geven. Ik hoef geen goudstaafje (al zou ik dat zeker niet afslaan), ik ben al zeer tevreden met een paar extra vuilbakken.
In de huidige situatie ben ik in beginsel best bereid de zorgvuldig door het maag-darmkanaal geperste resten van hun avondeten in een zakje te doen en ergens in een bak te deponeren, bij gebrek aan bak ben ik toch steeds vaker geneigd de boel te laten liggen of op een vervelende, goed zichtbare plek neer te leggen. Uiteraard niet zonder mij er van te vergewissen dat er geen ijverige gemeente-ambtenaar in de buurt is. Misschien moet ik maar weer eens van die olijke roze kleefpapiertjes beschrijven met 'kak zoekt vuilbak' ofzo.



Overigens, volgens de Vereniging ter bevordering van het gebruik van het bedreigde NL woord https://www.facebook.com/VBGBNWU is vergewissen een met uitsterven bedreigd Nederlands woord, had u het al in de gaten?
Zeker en gewis!

Houdt uw hond van u?

Via Lucy kwam ik op dit leuk artikel op:

http://www.nina.be/nina/nl/10066/Pets/article/detail/1353070/2011/11/24/5-signalen-die-tonen-dat-je-hond-van-je-houdt.dhtml#.TtEj-drQy7w.facebook

Volgens het artikel zijn dit dé vijf signalen dat je hond van je houdt.... dus even nagevraagd bij mijn roedel... 

1. Kwispelen
Zijn wiebelende staart laat weten dat hij blij is om bij jou te zijn! Meestal beweegt ook de rest van zijn lichaam mee, omdat hij met zijn vreugde geen blijf weet.> dat klopt idd. Het tekort aan aandacht is voor Guido schier onverdraaglijk. En natuurlijk willen Sid en Gaia dolgraag hun 'creatief met oud papier'-creaties met mij delen. Nancy vindt dat haar boodschap aan de buurthondjes echt véél duidelijker overkomt zónder die ellendige deur ertussen. En Luka wil gewoon eten. Zie ook punt 4.

2. Volgen
Je hond is zeker gek op jou als hij je de hele tijd volgt om te kijken wat je aan het doen bent. Natuurlijk is hij zeker in de buurt als je in de keuken aan de slag bent, maar een liefhebbende hond houdt je ook graag gezelschap tijdens het strijken. > nou....ik denk eerder da ze een andere agenda hebben: er mocht eens iets eetbaars tevoorschijn komen... of dat nu een verdwaald hondekoekje is dat uit de vuile was valt, een vlek van iets eetbaars op een broek, dat lang zoek gewaande kauwkluifje dat met de vloer vegen van onder de bank tevoorschijn kwam, er is altijd een kans. Ook een gouden tip van Luka: één iemand zorgt voor afleiding door met grote puppy-ogen te komen slijmen zodat het lekkers op het aanrecht even onbewaakt is. En natuurlijk weet elke hond dat alleen halstarrig volgen de route naar de plekjes oplevert waar alle lekkers te vinden is!

3. Kusjes geven
Sommige puppy's tonen hun affectie door natte kusjes of likjes te geven met hun tong, terwijl anderen liever geknuffeld worden.> eerder is dit: op zoek naar lekkers (vooral bij slordige eters en mannen met baarden). Net gegeten? Je adem is voor je hond on-weer-staan-baar (vraag maar aan Nancy).

4. Begroeten
Na een lange dag is het geweldig om bij je thuiskomst begroet te worden door een enthousiaste hond. Wees er maar zeker van hij jou ook gemist heeft!> jou, je knuffels en kusjes - en hehe, ein-de-lijk iemand, in het bezit van een opponeerbare duim, die de koekdoos open krijgt!

5. Spelen
Zelfs al amuseert hij zich ook op zijn eentje met zijn speelgoed, lijkt hij het toch altijd leuker te vinden als jij meespeelt. Gooi die bal dus maar snel weg! (lbs) bal? wat moeten we daar nou mee! geef ons maar de oud papier bak... ballen zijn om stuk te bijten, aldus Luka. Creatief met papier, dat is het devies. Overigens amuzeren ze zich uitstekend met zijn vijven. En de afdelingen kussenverkoop van de Ikea en de Xenos varen er ook wel bij.

Conclusie: voor een deel klopt het wel, dit lijstje. Echter de beweegredenen voor al dat ongebreideld enthousiasme zijn wat profaner (lees: een ietwat meer voedsel-georiënteerd) dan de opsteller van het oorspronkelijke lijstje denkt :D!